O Έλληνας Παοκτσής Βιεϊρίνια!

Τελευταίες ημέρες συζητείται πολύ! Και τι δεν θα έδιναν οι Πιλάβιος και Σάντος για να τον εντάξουν στην Εθνική Ελλάδος αλλά ακόμα περισσότερο να τον έχουν έτοιμο για το Euro 2012 που όπως όλα δείχνουν –και μετά τη προχθεσινή νίκη επί της Κροατίας- και λίγο χαρακτήρα τη Τρίτη στη Γεωργία, θα είμαστε ξανά παρών!

Πρόκειται για ένα σενάριο το οποίο δεν δείχνει επιστημονική φαντασία. Φερνάντο Σάντος και ΠΑΟΚ ήταν αυτοί που ανέδειξαν τον πορτογάλο επιθετικό και η παρουσία του πλέον αποτελεί πολυτέλεια για το ελληνικό πρωτάθλημα. Το όνειρό του, βέβαια, να αγωνιστεί στην εθνική της πατρίδας του δείχνει γολγοθάς αφού θα πρέπει πρώτα να συναγωνιστεί Ρονάλντο και Νάνι που αυτή τη στιγμή είναι στο ζενίθ της καριέρας τους. Από την άλλη η εθνική Ελλάδος πονάει σε αυτή τη θέση αφού πότε ο Καραγκούνης και πότε ο Κατσουράνης αναλαμβάνουν όλη τη ..βρωμοδουλειά στα άκρα. Και πρακτικά, όμως, δεν είναι αδύνατον. Ο Βιεϊρίνια δηλώνει Παοκτσής, δηλώνει χαρούμενος στην Ελλάδα (μπορεί να είναι και ο μόνος τέτοιες εποχές που ζούμε), την ίδια ώρα που και η ελληνίδα σύντροφός του βρίσκεται στο στάδιο της εγκυμοσύνης. Τίποτα λοιπόν δεν αποκλείεται.

Από την άλλη, βέβαια, θα υπάρξουν και δυσκολίες. Η αλλαγή υπηκοότητας δεν θα αφήσει άπραγους τους πορτογάλους που ήδη συζητάνε να τον κρατήσουν ζεστό για την εθνική ομάδα.

Η όλη ιδέα της αλλαγής υπηκοότητας σίγουρα δεν με βρίσκει κι εμένα σε απόλυτο βαθμό θετικό.  Και δεν το βλέπω από την γωνιά του «Έλληνας γενιέσαι, δεν γίνεσαι». Και δεν αμφισβητείται η ποιότητα του πορτογάλου ούτε για το αν θα συνεισφέρει στην εθνική. Μακάρι να είχαμε μια εθνική με παίχτες τύπου Βιεϊρίνια, Σκόκο, Ιμπαγάσα, Σισέ. Δείτε τι γίνεται, λοιπόν, με την εθνική Γαλλίας όπου η μισή ομάδα είναι αφρικάνοι. Δείτε τι γίνεται με την εθνική Γερμανίας όπου ήδη Οζίλ και Αλτιντόπ (Τούρκοι) απέκτησαν γερμανική υπηκοότητα και παίζουν τώρα με την εθνική και πόσοι άλλοι είναι πολωνοί (Κλόσε, Ποντόλσκι, κτλ). Κάπου χάνεται η ουσία. Η αγωνία και η συγκίνηση του έλληνα δεν θα είναι η ίδια. Δεν υπάρχει  Έλληνας στο κόσμο  που να μην δάκρυσε με το Euro 2004. Δεν υπάρχει Έλληνας που να μην είπε ένα μπράβο –άσχετα με το οπαδιλίκη- σε αυτά τα παιδιά που «μάτωσαν» μέσα στο γήπεδο απέναντι σε μεγαθήρια πολύ απλά γιατί ξέραμε τις δυνατότητές τους και τελικά αναγνωρίσαμε την υπερπροσπάθειά τους να διακριθούν και να μας κάνουν όλους περήφανους. Εύχομαι ο Βιεϊρίνια να μείνει Ελλάδα για πολλά ακόμα χρόνια και να συνεχίσει να μας εντυπωσιάζει στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αλλά ως εκεί. Μετά τη κατάκτηση του Euro, όλοι μας έχουμε ταυτιστεί με αυτή την ομάδα. Δεν είναι απλά 90 λεπτά αγώνα. Προχθές, παρακολουθούσα τον αγώνα με την Κροατία και όσο κι αν προσπάθησα –μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά και έπειτα από δύο ώρες μάθημα το βράδυ - απλά να δω τον αγώνα και να ευχαριστηθώ τη παγωμένη μου μπύρα, η παρέα στην οποία βρισκόμουν κατάφερε πάλι να μου βγάλει αυτό το συναίσθημα από τα πρώτα κιόλας λεπτά.  Δεν είναι τυχαίο. Το πειρατικό θα ξαναχτυπήσει. Με ή χωρίς «ξένες συμμαχίες». Τη δίψα και το πάθος του Έλληνα δεν τα συναντάς εύκολα. Για αυτό και μας φοβούνται ακόμα εκεί έξω. Βίρα τις άγκυρες..